Bolly's verhaal

Op een zonnige dag zat ik eens op het terras en ik wilde graag eens wat te happen hebben, gewoon voor de lekker, je kent het vast wel. Toch ben je dan snel aangewezen op een bitterballetje of zo’n zakje chips. Daar was ik eigenlijk niet helemaal gelukkig mee dus ik dacht ”er moet een tussenweg zijn”.

Bolly's original mix

Het complete plaatje

Een aantal weken later schoot het complete plaatje me zo te binnen. Ik zag het als het ware helemaal voor me, een doosje met daarin precies hetgeen wat ik wilde. Noten, maar dan van een goede kwaliteit. Met dat idee ben ik aan de haal gegaan, daarbij heb ik echt wel het één en ander aan hulp gehad van wat creatieve en praktische mensen.

Denk hierbij aan de drukker, de designer, een timmerman en ga zo door. De lijst is gewoon te lang om op te noemen. Uiteindelijk zorgden al die verschillende personen voor het product wat ik voor ogen had.

De geur die er van af komt bij het openmaken, de smaak, de beleving van het openmaken van het doosje. Keer op keer zie ik mensen het openmaken als een verrassing. En dat is het ook! Een verrassing van iets unieks, zomaar bij jou op tafel.

Bolly's motivatiefactor

Tijdens mijn revalidatie periode ben ik enorm gemotiveerd en geïnspireerd om beter te worden door mensen met een handicap. Denk aan jongens en meiden van mijn leeftijd die opeens de controle over hun lichaam verliezen door een sullig ongelukje.

Hoe die mensen in het leven staan is ongelooflijk, op een dag zat ik in de fysioruimte te wachten op therapeut, toen er een gesprek ontstond tussen wat mede revalidanten en een knul van mijn leeftijd in een rolstoel. Toen ze het over hun gebreken en tekortkomingen hadden vroegen ze aan de jongen “heb jij dan geen pijn of last ?”. Waarop hij antwoordde "jawel , maar dit is het , ik ga roeien met de riemen die ik heb."

Dat knalde in als een bom, en geloof me zoveel besef heb je niet meer van je omgeving op het moment dat je revalideert van een hersenkneuzing. Mensen van het revalidatie centrum en de mensen om me heen , denk aan mijn ouders, familie, naaste vrienden en de voetbalvereniging, die kunnen allemaal bevestigen dat ik niet kon nadenken als vanouds. Ik speelde ook piano bijvoorbeeld en ik wist niet eens meer hoe het moest. Tijdens ergotherapie heb ik er drie uur over gedaan om een Ikea krukje met vier schroeven in elkaar te prutsen.

Zo zijn er nog talloze voorbeelden... Afijn toen ik uit het revalidatie centrum kwam dacht ik bij mezelf , als ik ooit wat kan betekenen voor de mensen met een kras of deuk dan ga ik dat doen!

Zodoende wil ik dit product dusdanig aan de man brengen zodat ik mensen met een kras of deuk een baan kan bieden. Want ik weet als geen ander hoe het voelt om afgeschreven te worden terwijl je zo graag jezelf nuttig wilt maken in deze samenleving.

Veel liefs,

Harm Pouwer